Svör viðmælenda við þessari spurningu voru oft á tíðum skemmtileg og báru vott um að menn væru ekki að draga neitt undan. Fyrstu viðbrögð voru meðal annars: “Milljón atriði.” , “Áttu aðra spólu?” og einn viðmælandi sagði að það væri erfitt fyrir hann að segja frá hverju hann hefði brennt sig á, því honum finndist hann hafa verið að vaða eld og brennistein allan tímann og erfitt væri að velja einhver sérstök atriði til að nefna.
Að öllu gamni slepptu þá voru það tvö atriði sem stóðu upp úr og eflaust allir hafa einhvertímann heyrt, flestir telja sig jafnvel vita en halda stöðugt áfram að brenna sig á.
· Nr. 1. Það tekur lengri tíma en þú heldur
· Nr. 2. Það er dýrara en þú heldur
Það að koma vöru í sölu á erlendum markaði tekur mörg ár, þetta er langhlaup, allar áætlanir um að smíða vöru og koma henni á erlendan markað á 2 árum eru í besta falli allt of bjartsýnar og í versta falli hreinlega út í hött. Það að byggja upp sterka vöru sem er ekki á micro-markaði kostar hundruð milljóna og margra ára átak.
Af öðrum atriðum sem komu fram í svörum viðmælenda má draga eftirfarandi lærdóm.Þetta er bara þrotlaus vinna, allan tímann, menn mega aldrei slaka á neinu. Menn verða alltaf að hafa allar klær úti og keyra fyrirtækið af öllum kröftum í átt til hagnaðar. Þetta var sá punktur sem oftast var nefndur fyrir utan aðalatriðin tvö hér að ofan.
Menn ofmeta iðulega sölur, það að fá sterkan endursöluaðila er ekki nóg til að varan fari að seljast, menn verða sjálfir að ryðja brautina.
Ef menn ætla að opna útibú þá verður að byrja hægt. Það verður að reikna hlutina til enda, margsinnis, kostnaðurinn eru gríðarlega fljótur að hlaupa upp úr öllu valdi.
Passa samningamálin, einn slæmur samningur getur riðið fyrirtæki að fullu.
Ef möguleiki er að fá einkaleyfi á einhverju við vöruna þá sækja um það strax. Það að keppinautur nái í einkaleyfi á hlutnum getur haft ömurlegar afleiðingar fyrir fyrirtækið.
Ekki reyna að gera allt sjálfir, menn verða að fá aðila með reynslu á viðkomandi sviðum og menn verða að fá sölufólk af viðkomandi mörkuðum.
Passa upp á tungumálavandamálin, þau eru alltaf til staðar. Þó að báðir aðilar telji sig hafa skilið ákveðið samtal fullkomlega þá er ekki víst að þeir hafi sama skilning á því sem fór fram. Þetta er sérstaklega varasamt því oftar en ekki fara samtölin fram á móðurmáli tilvonandi viðskiptavina svo nokkuð ljóst er hvar misskilningurinn átti sér stað. Það sem verra er þá kemur misskilningurinn oft ekki upp fyrr en löngu eftir að viðkomandi samtal átti sér stað.
Ekki lofa forriturunum að forrita þar til þeir eru orðnir ánægðir, tíminn sem fer í að fá forritsbút til að framkvæma það sem hann á að gera án villu er jafnvel bara helmingurinn af þeim tíma sem fer í að forrita bútinn þar til forritaranum finnst hann vera orðinn ásættanlega hraðvirkur og kóðinn nógu “fallegur”.
Menn mega alls ekki halda að hugbúnaðar vara sé bara forrit, varan er svo miklu, miklu meira. Menn þurfa að gera ótal fylgiskjöl, handbækur og annað efni. Kennsluefni, kerfishandbók, uppsetningarhandbók, þjónustuhandbók og annað efni fyrir þjónustuaðila, að ógleymdri notendahandbókinni og hjálpinni sem er innan forritsins eru nokkrir af þeim fjölmörgu hlutum sem þarf í mörgum tilvikum að vinna og það vill brenna við að menn haldi að þessa vinnu sé hægt að hrista fram úr erminni á nokkrum vikum.
Öguð vinnubrögð skipta öllu máli, án þeirra vita menn ekkert hvað þeir eru að gera. Menn ættu að hafa skilvirka og hnitmiðaða verkefnastjórn og það sama gildir um þá hluti sem hún byggir á. Skjalaðir ferlar fyrir alla mikilvægustu hluti í líftíma vörunnar skipta miklu máli um alla framkvæmd og skipulagningu. Menn verða að safna sér upp eins miklum upplýsingum um það sem þeir eru að vinna í dag því þær geta reynst verðmætar í framtíðinni.
Menn verða að vera duglegir við að gera áætlanir, gera bæði langtíma og skammtíma áætlanir. Gera þær þannig að auðvelt sé að athuga hvort hlutirnir séu að fara úr skorðum og endurskoða þær reglulega. Menn verða að gera næmnigreiningu á öllum áætlunum.
Bjartsýni skal höfð í lágmarki við gerð áætlana, það að vanmeta kostnað og ofmeta sölur er gryfja sem ákaflega margir falla í. Hver skýringin á þessu er skal látið ósagt en það er fyrir öllu að menn nái að temja sér raunhæfari áætlanagerð. Jafnvel þó að fyrirtæki sé að skila hagnaði þá getur það verið að valda vonbrigðum ef það hafði gert áætlanir um að skila mun meiri hagnaði. Það er betra að gera hógværar áætlanir og standast þær, en að gera áætlanir um mikinn hagnað og bregðast þeim.
Maður getur ekki ætlað sér að selja vöruna sína margfalt ódýrar en sambærilegar vörur og vonast til að hún seljist í margfalt meira magni á móti. Ef varan er ódýr þá tapar hún trúverðugleika sínum og fleiri sölur eru ekki hreinn hagnaður þar sem þjónustukostnaður eykst.
Það er erfitt að vera lítill, og sérstaklega að vera lítill aðili á íslenskum markaði, ef þú hefur ekki náð íslenska markaðnum þá er erfitt að vinna sér trúverðugleika erlendis. Og hafa ber í huga að “stór” fyrirtæki á Íslandi eru samt lítil á erlendum markaði.
Ísland hefur ekki neitt forskot á erlenda aðila, það hefur enga áberandi sérstöðu sem gefur íslenskum hugbúnaðarfyrirtækjum yfirhöndina í glímu um erlenda markaði.
Haltu góðu sambandi við viðskiptavinina þína, vertu með það á hreinu hvað þeim finnst um vöruna þína. Hversu margir eru ennþá að nota vöruna? Hvað finnst þeim um hana? Hverju vilja þeir helst bæta við? Hvað finnst þeim óþægilegast við hana? Þegar ný útgáfa er sett á markað þá getur verið ómetanlegt að vita hversu margir núverandi viðskiptavina hafa áhuga á að kaupa nýja útgáfu.
Tilvonandi viðskiptavinir og fjárfestar líta alltaf á heimamarkaðinn, ef menn eru ekki að selja neitt á Íslandi þá ættu menn að flytja fyrirtækið á þann stað sem þeir eru að selja á.
Og ekki reyna að gera hlutina ódýrt, það er bara dýrara!
Comments